119/2017 ΣΕ ΕΛΑΣΣΟΝΑ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ

ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΥΝΘΕΣΗ

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 2 Νοεμβρίου 2016, με την ακόλουθη σύνθεση : Ανδρονίκη Θεοτοκάτου, Πρόεδρος, Σωτηρία Ντούνη, Μαρία Βλαχάκη και Κωνσταντίνος Κωστόπουλος, Αντιπρόεδροι, Γεώργιος Βοΐλης, Ασημίνα Σαντοριναίου, Κωνσταντίνα Ζώη, Δέσποινα Καββαδία – Κωνσταντάρα, Γεωργία Τζομάκα, Δέσποινα Τζούμα, Ευφροσύνη Παπαθεοδώρου, Κωνσταντίνος Παραθύρας, Αργυρώ Μαυρομμάτη και Κωνσταντίνος Κρέπης (εισηγητής),  Σύμβουλοι. Επίσης μετείχαν οι Σύμβουλοι Δημήτριος Τσακανίκας, Ασημίνα Σακελλαρίου, Ευαγγελία Σεραφή και Ειρήνη Κατσικέρη ως αναπληρωματικά μέλη. Γραμματέας η Ελένη Αυγουστόγλου.

Γενικός Επίτροπος Επικρατείας : Μιχαήλ Ζυμής.

Για  να δικάσει την από 11.6.2013 (Α.Β.Δ. 205/18.6.2013) αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπεί νόμιμα ο Υπουργός Οικονομικών, ο οποίος παραστάθηκε διά του Παρέδρου του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους Νικολάου Καραγιώργη.

Κατά του Γεωργίου Κόκκινου του Αθανασίου, κατοίκου εν ζωή Λιδωρικίου Φωκίδας.

Με την αίτηση αυτή το αιτούν επιδιώκει την αναίρεση της 3633/2012 απόφασης του ΙI Τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου.

Κατά τη συζήτηση που ακολούθησε το Δικαστήριο άκουσε:

Τον εκπρόσωπο του Ελληνικού Δημοσίου, ο οποίος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης. Και

Τον Γενικό Επίτροπο Επικρατείας στο Ελεγκτικό Συνέδριο, ο οποίος πρότεινε την απόρριψη αυτής.

Μετά τη δημόσια συνεδρίαση το Δικαστήριο συνήλθε σε διάσκεψη με παρόντα τα τακτικά μέλη που έλαβαν μέρος στη συζήτηση της υπόθεσης, εκτός από τις Αντιπροέδρους Σωτηρία Ντούνη και Μαρία Βλαχάκη, που είχαν κώλυμα (άρθρα 11 παρ. 2 του ν. 4129/2013 και 78 παρ. 2 του π.δ. 1225/1981). Για τη νόμιμη συγκρότηση της Ελάσσονος Ολομέλειας, στη διάσκεψη μετείχε επίσης ο Σύμβουλος Δημήτριος Τσακανίκας (αναπληρωματικό μέλος).

Αφού μελέτησε τα σχετικά έγγραφα

Σκέφθηκε κατά το νόμο και

Αποφάσισε τα ακόλουθα:

Ι. Η αίτηση αυτή, που στρέφεται κατά του Γεωργίου Κόκκινου του Αθανασίου, ο οποίος απεβίωσε στις 30.5.2012 (βλ. την 28/Τόμος Α΄/2012  ληξιαρχική πράξη θανάτου του Ληξίαρχου της Δημοτικής Ενότητας Λιδωρικίου Φωκίδας), δηλαδή σε χρόνο προγενέστερο της άσκησής της (18.6.2013), δεν πάσχει ακυρότητα για το λόγο αυτό, δεδομένου ότι δεν προκύπτει ότι το αιτούν γνώριζε το θάνατό του (Ολ. Ε.Σ. 381, 1113/2007 κ.ά.). Περαιτέρω, από την από 17.4.2012 ιδιόγραφη διαθήκη, που δημοσιεύθηκε με τα 124/5.7.2012 πρακτικά του Μονομελούς Πρωτοδικείου Άμφισσας, ο αποβιώσας αναιρεσίβλητος, που ήταν άγαμος (βλ. το 6928/6.11.2012 πιστοποιητικό πλησιεστέρων συγγενών του Δημάρχου Δωρίδος), κατέλιπε την επίδική απαίτησή του κατά του Ελληνικού Δημοσίου, που απέρρευσε από την άσκηση έφεσης κατά της 187838/07/9.1.2008 πράξης της 45^ης Διεύθυνσης του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους (Γ.Λ.Κ.), επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, στον Χαράλαμπο Πέτρου του Ιωάννη (βλ. τα 115 και 116/5.11.2012 πιστοποιητικά μη αμφισβήτησης κληρονομικού δικαιώματος και μη αποποίησης κληρονομίας της Γραμματέως του Πρωτοδικείου Άμφισσας). Ενόψει αυτών, η ένδικη αίτηση, για την οποία δεν απαιτείται η καταβολή παραβόλου (άρθρο 73 του Κώδικα Νόμων για το Ελεγκτικό Συνέδριο, που κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του ν. 4129/2013), πρέπει να γίνει τυπικά δεκτή και να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς τη βασιμότητά της, παρά την απουσία του ανωτέρω κληρονόμου, ο οποίος υπεισέρχεται στη θέση του αναιρεσιβλήτου, αφού αυτός, όπως προκύπτει από την από 20.9.2016 έκθεση επίδοσης του Θεοδώρου Τσώνου, δημοτικού υπαλλήλου, κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα να παραστεί στη συζήτηση της υπόθεσης που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας (άρθρα 27, 34, 65 και 117 του π.δ/τος 1225/1981).

II. Με την αίτηση αυτή ζητείται η αναίρεση της 3633/2012 οριστικής απόφασης του ΙΙ Τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου: α) για παράβαση ουσιώδους τύπου της διαδικασίας, με την ειδικότερη αιτίαση ότι το Τμήμα εξέτασε την έφεση στην ουσία ενώ όφειλε να την απορρίψει ως απαράδεκτη, καθόσον η εκκαλούμενη πράξη στερούνταν εκτελεστότητας, ως επιβεβαιωτική προγενέστερης πράξης του Γ.Λ.Κ., με την οποία είχε απορριφθεί σιωπηρά η από 15.2.1999, ομοίου περιεχομένου, αίτηση του ιδίου χορηγιούχου και β) για εσφαλμένη ερμηνεία και πλημμελή εφαρμογή των περί παραγραφής διατάξεων του άρθρου 90 παρ. 1 του ν. 2362/1995, σε συνδυασμό με τα άρθρα 91 και 94 του ίδιου νόμου.

ΙIΙ. Λόγος αναίρεσης σχετικά με τον εκτελεστό ή μη χαρακτήρα της προσβληθείσας με έφεση πράξης προβάλλεται παραδεκτώς στην αναιρετική δίκη,  έστω και αν δεν έχει προβληθεί σχετική αιτίαση στο Τμήμα, υπό την προϋπόθεση ότι τα πραγματικά περιστατικά στα οποία στηρίζεται προκύπτουν από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση (Ολ. Ε.Σ. 1737/2016). Περαιτέρω, οι περί παραγραφής των αξιώσεων των συνταξιούχων διατάξεις των άρθρων 90 παρ. 5 και 91 του ν. 2362/1995 «Περί Δημοσίου Λογιστικού …», που έχουν κωδικοποιηθεί στο άρθρο 61 παρ. 1 του Συνταξιοδοτικού Κώδικα, τυγχάνουν εφαρμογής (βλ. πάντως Ολομ. Ελ. Συν. 2442/2008, 3097/2010 κ.ά.) σε αξιώσεις από καθυστερούμενες συντάξεις που έχουν ήδη αναγνωρισθεί υπέρ των συνταξιούχων και δεν έχουν εφαρμογή στη διαδικασία αναγνώρισης ή διάπλασης του συνταξιοδοτικού δικαιώματος, κατά τις διατάξεις του άρθρου 66 του Συνταξιοδοτικού Κώδικα, όπου εφαρμόζονται μόνον οι προθεσμίες που ορίζονται στις παρ. 2, 6 και 10 του ίδιου άρθρου, για την άσκηση κατά των πράξεων κανονισμού ή αναπροσαρμογής σύνταξης, ένστασης ενώπιον της Επιτροπής Ελέγχου Πράξεων Κανονισμού Συντάξεων ή έφεσης ενώπιον του Ελεγκτικού Συνεδρίου (Ολ. Ε.Σ. 3437/2009, 1094/2013, 1095/2013, 3858/2014).

ΙV. Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση έγινε δεκτή η έφεση που άσκησε ο Γεώργιος Κόκκινος (πρώην Πρόεδρος της Κοινότητας Λιδωρικίου Φωκίδας) κατά της 187838/07/9.1.2008 πράξης της 45^ης Διεύθυνσης του Γ.Λ.Κ., απορριπτικής της από 27.12.2007 αίτησής του για αναπροσαρμογή της χορηγίας του, ακυρώθηκε η πράξη αυτή και παραπέμφθηκε η υπόθεση στην αρμόδια 43^η Διεύθυνση του Γ.Λ.Κ. για να αναπροσαρμόσει τη χορηγία του κατά τα αιτηθέντα, δηλαδή μόνο για το από 1.1.1998 έως 31.12.1998 χρονικό διάστημα (και όχι μέχρι 7.4.1999, προτεραία της δημοσίευσης του ν. 2703/1999), σύμφωνα με τις διατάξεις του ν. 1518/1985 και της 23891ΟΛ/14.9.1998 απόφασης του Υπουργού Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης. Περαιτέρω, από τα εκτιθέμενα στην προσβαλλόμενη απόφαση δεν προκύπτει ότι είχε υποβληθεί στο Γ.Λ.Κ. η επικαλούμενη από το αναιρεσείον, από 15.2.1999 (με αριθ. πρωτ. 17155), προγενέστερη αίτηση του ανωτέρω περί αναπροσαρμογής της χορηγίας του με βάση το εδαφ. β΄της παρ. 2 του άρθρου 1 του ν. 1518/1985, σε συνδυασμό με την 23891ΟΛ/14.9.1998 απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης. Η μόνη αίτηση που αναφέρεται στην απόφαση είναι η υποβληθείσα στις 27.12.2007 (αριθ. πρωτ. 187838), επί της οποίας εκδόθηκε η προσβληθείσα με έφεση 187838/07/9.1.2008 (απορριπτική)  πράξη της 45^ης Διεύθυνσης του Γ.Λ.Κ.. Επομένως, ο λόγος αναίρεσης του Ελληνικού Δημοσίου ότι έσφαλε το Τμήμα δικάζοντας την υπόθεση κατ’ ουσίαν, ενώ όφειλε να απορρίψει την έφεση ως απαράδεκτη, επειδή στρέφονταν κατά πράξης επιβεβαιωτικής, είναι απορριπτέος, γιατί στηρίζεται σε πραγματικό που δεν προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, ενώ και το αναιρεσείον δεν επικαλείται ότι σχετικός ισχυρισμός του είχε προβληθεί ενώπιον του Τμήματος. Περαιτέρω, ορθώς το δικάσαν Τμήμα ερμήνευσε και εφάρμοσε τις διατάξεις των άρθρων 90 παρ. 1 και 5 και 91 του ν. 2362/1995, κατά το μέρος που δέχθηκε ότι η επίδικη αξίωση του αναιρεσιβλήτου δεν είχε υποπέσει σε παραγραφή, όπως αβασίμως υποστηρίζει το Ελληνικό Δημόσιο με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης, καθόσον η εν λόγω παραγραφή, σύμφωνα με όσα έγιναν δεκτά ανωτέρω, αφορά σε αξιώσεις από καθυστερούμενες συντάξεις που έχουν ήδη αναγνωρισθεί υπέρ των συνταξιούχων και δεν έχει εφαρμογή στη διαδικασία αναγνώρισης ή διάπλασης του συνταξιοδοτικού δικαιώματος, κατά τις διατάξεις του άρθρου 66 του Συνταξιοδοτικού Κώδικα, όπως στην περίπτωση που κρίθηκε, όπου εφαρμόζονται μόνον οι προθεσμίες που ορίζονται στις παρ. 2, 6 και 10 του ίδιου άρθρου για την άσκηση, κατά των πράξεων κανονισμού ή αναπροσαρμογής σύνταξης, ένστασης ενώπιον της Επιτροπής Ελέγχου Πράξεων Κανονισμού Συντάξεων ή έφεσης ενώπιον του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Kατόπιν αυτών και εφόσον δεν προβάλλεται άλλος λόγος, η ένδικη αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη.

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε, στην Αθήνα, στις 14 Δεκεμβρίου 2016.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση την 1^η Φεβρουαρίου 2017.