Νομικό Σπουδαστήριο Προυσανίδη
Δημοτικός φόρος ηλεκτροδοτούμενων χώρων – Το άρθρο 10 του ν. 1080/1980, που επιτρέπει στους δήμους να επιβάλλουν το ανωτέρω φορολογικό βάρος και να προσδιορίσουν το συντελεστή του, εντός των τιθέμενων από το νόμο ορίων, δεν αντίκειται στο άρθρο 78 (παρ. 1 και 4) του Συντάγματος (βλ. ΣτΕ και ΣτΕ 1588/2015) – Το αντικείμενο του φόρου αυτού συνίσταται στο έχον περιουσιακή φύση και αξία δικαίωμα του βαρυνόμενου (υπόχρεου σε πληρωμή του επ’ ονόματί του εκδιδόμενου λογαριασμού καταναλισκομένου ηλεκτρικού ρεύματος) να χρησιμοποιεί τον ηλεκτροδοτούμενο, ευρισκόμενο εντός των ορίων του ΟΤΑ, στεγασμένο ή μη, χώρο – Πρόκειται, επομένως, για φόρο επί της περιουσίας του υπόχρεου προσώπου
Αριθμός 3011/2014
ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ
ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του την 1η Μαρτίου 2013, με την εξής σύνθεση: Κ. Μενουδάκος, Πρόεδρος, Ν. Ρόζος, Μ. Βηλαράς,
Αικ. Σακελλαροπούλου, Δ. Αλεξανδρής, Μ.- Ελ. Κωνσταντινίδου,
Π. Ευστρατίου, Ε. Νίκα, Ιω. Γράβαρης, Ε. Αντωνόπουλος, Σπ. Μαρκάτης, Αντ. Ντέμσιας, Φ. Ντζίμας, Σπ. Χρυσικοπούλου, Ηρ. Τσακόπουλος,
Β. Καλαντζή, Μ. Σταματελάτου, Ε. Κουσιουρής, Ό. Ζύγουρα,
Κ. Κουσούλης, Θ. Αραβάνης, Κ. Πισπιρίγκος, Αντ. Χλαμπέα, Δ. Μακρής, Μ. Πικραμένος, Τ. Κόμβου, Β. Αναγνωστοπούλου – Σαρρή, Σύμβουλοι,
Σ. Βιτάλη, Ρ. Γιαννουλάτου, Δ. Βασιλειάδης, Πάρεδροι. Από τους ανωτέρω οι Σύμβουλοι Θ. Αραβάνης και Μ. Πικραμένος, καθώς και η Πάρεδρος
Ρ. Γιαννουλάτου μετέχουν ως αναπληρωματικά μέλη, σύμφωνα με το άρθρο 26 παρ. 2 του ν. 3719/2008. Γραμματέας η Μ. Παπασαράντη.
Για να δικάσει την από 11 Μαΐου 2006 αίτηση:
του Δήμου Φερών Νομού Μαγνησίας και ήδη Δήμου Ρήγα Φεραίου, ο οποίος παρέστη με τον δικηγόρο Δημήτριο Γούση (Α.Μ. 462, Δ.Σ. Βόλου), που τον διόρισε με απόφαση η Οικονομική του Επιτροπή,
κατά της ανωνύμου εταιρείας με την επωνυμία «ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ Α.Σ.Ε.Ε.», που εδρεύει στην Κηφισιά Αττικής (Όθωνος 86α και Κόκκοτα), η οποία παρέστη με τον δικηγόρο Σπύρο Οικονομίδη (Α.Μ. 2355), που τον διόρισε με πληρεξούσιο.
Η πιο πάνω αίτηση παραπέμφθηκε στην Ολομέλεια του Δικαστηρίου, κατόπιν της υπ’ αριθμ. 3716/2012 αποφάσεως του Β΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας, προκειμένου να επιλύσει η Ολομέλεια το ζήτημα που αναφέρεται στην απόφαση.
Με την αίτηση αυτή ο αναιρεσείων Δήμος επιδιώκει να αναιρεθεί η υπ’ αριθμ. 597/2005 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Λάρισας.
Οι πληρεξούσιοι των διαδίκων δήλωσαν, σύμφωνα με τις διατάξεις της παρ. 2 του άρθρου 21 του Κανονισμού Λειτουργίας του Δικαστηρίου, ότι δεν θα αγορεύσουν.
Η εκδίκαση άρχισε με την ανάγνωση της παραπεμπτικής αποφάσεως, η οποία επέχει θέση εισηγήσεως από την εισηγήτρια, Συμβούλο Ε. Νίκα.
Μετά τη δημόσια συνεδρίαση το δικαστήριο συνήλθε σε διάσκεψη σε αίθουσα του δικαστηρίου κ α ι
Α φ ο ύ μ ε λ έ τ η σ ε τ α σ χ ε τ ι κ ά έ γ γ ρ α φ α
Σ κ έ φ θ η κ ε κ α τ ά τ ο ν Ν ό μ ο
1. Επειδή, με την υπό κρίση αίτηση ζητείται η αναίρεση της υπ’ αριθμ. 597/2005 αποφάσεως του Διοικητικού Εφετείου Λάρισας, με την οποία, κατ’ αποδοχήν εφέσεως της εταιρίας «Χαλυβουργία Θεσσαλίας Α.Σ.Ε.Ε.» κατά της υπ’ αριθμ. 146/2004 αποφάσεως του Διοικητικού Πρωτοδικείου Βόλου, εξαφανίστηκε η απόφαση αυτή, στη συνέχεια δε δικάστηκε η προσφυγή της αναιρεσίβλητης κατά της από 27.7.1999 εγγραφής της στο βεβαιωτικό κατάλογο του Δήμου Φερών Ν. Μαγνησίας οικον. έτους 1999 για τέλη καθαριότητας και φωτισμού ύψους 5.177.355 δραχμών, φόρο ηλεκτροδοτούμενων χώρων ύψους 6.393.250 δραχμών και τέλος ακίνητης περιουσίας (ΤΑΠ) ύψους 1.697.500 δραχμών, η οποία έγινε δεκτή και ακυρώθηκαν οι ως άνω εγγραφές.
2. Επειδή, η υπόθεση εισάγεται στην Ολομέλεια κατόπιν της υπ’ αριθμ. 3716/2012 αποφάσεως του Β΄ Τμήματος, με την οποία παραπέμφθηκε προς επίλυση, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 100 παρ. 5 του Συντάγματος, που προστέθηκε με το από 6.4.2001 Ψήφισμα της Ζ´ Αναθεωρητικής Βουλής των Ελλήνων (ΦΕΚ Α΄84), το ζήτημα της συμφωνίας ή μη προς το άρθρο 78 παρ. 4 του Συντάγματος της διατάξεως του τρίτου εδαφίου της παραγράφου 1 του άρθρου 10 του ν. 1080/1980, όπως ισχύει, με την οποία παρέχεται εξουσιοδότηση για τον καθορισμό, με την έκδοση κανονιστικών αποφάσεων των δημοτικών ή κοινοτικών συμβουλίων, του ύψους του συντελεστού του υπέρ των οργανισμών της τοπικής αυτοδιοικήσεως επιβαλλομένου φόρου ηλεκτροδοτουμένων επιφανειών δεδομένου ότι το Τμήμα με την ανωτέρω απόφασή του ήχθη σε κρίση περί αντισυνταγματικότητας τηςανωτέρω διατάξεως.
3. Επειδή, λόγω κωλύματος, κατά την έννοια του άρθρου 26 του ν. 3719/2008 (ΦΕΚ Α΄214), της Συμβούλου Μ.- Ε. Κωνσταντινίδου, τακτικού μέλους της συνθέσεως που εκδίκασε την υπόθεση, έλαβε μέρος στη διάσκεψη αντ’ αυτής ως τακτικό μέλος ο Σύμβουλος Θεοδ. Αραβάνης, αναπληρωματικό μέχρι τώρα μέλος της συνθέσεως που εκδίκασε την υπόθεση (βλ. Σ.τ.Ε. 3500/2009 Ολομ. και Πρακτικό Διασκέψεως της Ολομελείας 197/2012).
4. Επειδή, για την άσκηση της υπό κρίση αιτήσεως δεν απαιτείται καταβολή παραβόλου (άρθρ.36 παρ. 1 εδαφ. δεύτερο π.δ. 18/1989, ΦΕΚ Α΄8).
5. Επειδή, η παρούσα δίκη αφορώσα φόρο ηλεκτροδοτουμένων χώρων του Δήμου Φερών Ν. Μαγνησίας νομίμως συνεχίζεται από τον Δήμο Ρήγα Φεραίου, ο οποίος έχει συσταθεί, δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 1 παρ. 35.Α.2 του ν. 3852/2010 «Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης – Πρόγραμμα Καλλικράτης» (ΦΕΚ Α΄87) με συνένωση των Δήμων Κάρλας και Φερών και της Κοινότητας Κεραμιδίου και, ο οποίος Δήμος Ρήγα Φεραίου, σύμφωνα με τα άρθρα 283 και 286 του ιδίου νόμου, υπεισήλθε στα δικαιώματα και υποχρεώσεις και συνεχίζει αυτοδικαίως τις εκκρεμείς δίκες των συνενωθέντων Δήμων και Κοινοτήτων, που καταργήθηκαν (ΣτΕ 782/2012). Εξ άλλου, σύμφωνα με τα προσκομισθέντα νομιμοποιητικά στοιχεία, η ανώνυμη εταιρία «Χαλυβουργία Θεσσαλίας ΑΣΕΕ», κατά της οποίας στρέφεται η κρινομένη αίτηση, συγχωνεύθηκε ήδη με την ανώνυμη εταιρία «Ανώνυμος Εταιρεία Ελληνική Χαλυβουργία» με απορρόφηση της δεύτερης από την πρώτη και η επωνυμία της τροποποιήθηκε σε «Χαλυβουργία Ελλάδος Α.Ε.» (βλ. υπ’ αριθμ. ΕΜ-25078/1.12.2006 απόφαση Νομάρχη Αθηνών (ΦΕΚ τευχ. Α.Ε.-Ε.Π.Ε. 13159), η οποία, ως καθολική διάδοχος της αρχικής διαδίκου κατ’ άρθρο 75 του κ.ν. 2190/
1920, νομίμως ήδη παρίσταται στην παρούσα δίκη ως αναιρεσίβλητη.
6. Επειδή, στο άρθρο 78 του Συντάγματος ορίζεται ότι: «1. Κανένας φόρος δεν επιβάλλεται, ούτε εισπράττεται χωρίς τυπικό νόμο που καθορίζει το υποκείμενο της φορολογίας και το εισόδημα, το είδος της περιουσίας, τις δαπάνες και τις συναλλαγές ή τις κατηγορίες τους, στις οποίες αναφέρεται ο φόρος. 2. … 3. … 4. Το αντικείμενο της φορολογίας, ο φορολογικός συντελεστής, οι απαλλαγές ή εξαιρέσεις από την φορολογία … δεν μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο νομοθετικής εξουσιοδότησης. … 5. …».
ΤΟ ΠΡΟΙΣΧΥΣΑΝ Α.102 Σ§6 ΕΡΜΗΝΕΥΌΜΕΝΟ ΣΕ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ
7. Επειδή, περαιτέρω, στο άρθρο 102 του Συντάγματος, όπως ίσχυε κατά τον κρίσιμο εν προκειμένω χρόνο, πριν από την αναθεώρηση με το από 6.4.2001 Ψήφισμα της Ζ΄ Αναθεωρητικής Βουλής των Ελλήνων, ορίζετο ότι: «1. Η διοίκηση των τοπικών υποθέσεων ανήκει στους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης … 2. Οι οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης έχουν διοικητική αυτοτέλεια. 3. … 6. Το Κράτος μεριμνά ώστε να εξασφαλίζονται οι αναγκαίοι πόροι για την εκπλήρωση της αποστολής των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης. Νόμος ορίζει τα σχετικά με την απόδοση και κατανομή, μεταξύ των οργανισμών αυτών, των φόρων ή τελών που καθορίζονται υπέρ αυτών και εισπράττονται από το Κράτος».
ΜΕ ΤΟ 78§4 ΔΕΝ ΑΠΟΚΛΕΙΕΙ ΤΟΝ ΑΠΛΟ ΝΟΜΟΘΕΤΗ ΝΑ ΠΑΡΕΧΕΙ ΕΞΟΥΣΙΟΔΟΤΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΟΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΚΑΝΟΝΙΣΤΙΚΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ ΠΕΡΙ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΦΟΡΩΝ ΑΡΚΕΙ Ο ΕΞΟΥΣΙΟΔΟΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΝΑ ΟΡΙΖΕΙ ΑΝΩΤΑΤΟ ΟΡΙΟ ΤΟΥ ΥΨΟΥΣ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΗ
Νομικό Σπουδαστήριο Προυσανίδη
8. Επειδή, κατά την έννοια της ανωτέρω συνταγματικής διατάξεως του άρθρου 78 παρ. 4, ερμηνευομένης σε συνδυασμό με το άρθρο 102 του Συντάγματος, όπως ίσχυε κατά τον κρίσιμο εν προκειμένω χρόνο, και ιδίως με τις διατάξεις της παραγράφου 1 και του πρώτου εδαφίου της παραγράφου 6 του τελευταίου αυτού άρθρου, με τις οποίες η διοίκηση των τοπικών υποθέσεων ανατίθεται στους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης και επιβάλλεται στο Κράτος να λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα ώστε να εξασφαλίζονται οι αναγκαίοι πόροι για την εκπλήρωση της αποστολής τους, δεν αποκλείεται, προκειμένου ειδικώς περί φόρου υπέρ οργανισμών τοπικής αυτοδιοικήσεως, που αποτελεί έσοδο του οργανισμού για την αντιμετώπιση τοπικών αναγκών και την αποτελεσματική άσκηση των κατά το Σύνταγμα αρμοδιοτήτων του, να παρέχεται από το νομοθέτη εξουσιοδότηση στην διοίκηση του οργανισμού να κρίνει ως προς την σκοπιμότητα για την επιβολή του φόρου και να ορίσει το ύψος του φόρου και τον φορολογικό συντελεστή κατ’ εκτίμηση των τοπικών αναγκών, στο πλαίσιο, όμως, των ορίων που ορίζονται κατά συγκεκριμένο τρόπο με τυπικό νόμο. (βλ. ΣτΕ 1654/1964 Ολομ, επίσης βλ. ΣτΕ 3163/2006, 2817/2000, 3247/1992, 2626, 1580/1980, 78/1978, 1475/1962, 86/1957, 1950/1956 κ.ά.).
9. Επειδή, στο άρθρο 10 του ν. 1080/1980 (ΦΕΚ Α΄246), όπως ισχύει μετά την τροποποίησή του με την παρ. 5 του άρθρου 54 του ν. 1416/1984 (ΦΕΚ Α΄18) και την παρ. 3 του άρθρου 27 του ν. 2130/1993 (ΦΕΚ Α΄62), ορίζεται ότι: «1. Επιτρέπεται όπως οι δήμοι και αι κοινότητες επιβάλλουν υπέρ αυτών, δι’ αποφάσεως του συμβουλίου των, φόρον εφ’ εκάστου εστεγασμένου ή μη χώρου οικιακού καταναλωτού ή καταναλωτού εμπορικής ή βιομηχανικής χρήσεως κειμένου εις την περιφέρειά των, ανά μετρητήν παροχής ηλεκτρικού ρεύματος της ΔΕΗ. Ο φόρος βαρύνει τον υπόχρεο σε πληρωμή του επ’ ονόματί του εκδιδόμενου λογαριασμού καταναλισκόμενου ηλεκτρικού ρεύματος …. Με την ίδια απόφαση ορίζεται και ο συντελεστής του φόρου σε ακέραιες μονάδες από έξι μέχρι δεκαέξι δραχμές κάθε έτος, κατά τετραγωνικό μέτρο φωτιζόμενης επιφάνειας στεγασμένου χώρου, ανάλογα με την περιοχή στην οποία βρίσκεται. Προκειμένου περί μη εστεγασμένου χώρου, ο συντελεστής του φόρου ορίζεται κατά τετραγωνικόν μέτρον φωτιζομένης επιφανείας, εις το ήμισυ του δια τους εστεγασμένους χώρους ορισθέντος». Εξ άλλου, σύμφωνα με την παρ. 13 του άρθρου 25 του ν. 1828/1989 (ΦΕΚ Α΄2) «Ο προβλεπόμενος από τις διατάξεις της παραγράφου 1 του άρθρου 10 του ν. 1080/1980 συντελεστής του φόρου ηλεκτροδοτουμένων χώρων ορίζεται από 6 μέχρι 25 δραχμές. Ο συντελεστής αυτός μπορεί να αυξάνεται με απόφαση του δημοτικού ή κοινοτικού συμβουλίου μέχρι είκοσι τα εκατό (20%) για κάθε οικονομικό έτος».
Α. 10 του Ν. 1080/1980 ΦΟΡΟΣ ΗΛΕΚΤΡΟΔΟΤΟΥΜΕΝΩΝ ΧΩΡΩΝ ΣΥΜΦΩΝΗ ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ Η ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΤΑ. Ο ΝΟΜΟΣ ΟΡΙΖΕΙ ΑΝΩΤΑΤΟ ΟΡΙΟ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΚΑΙ ΦΕΡΕΙ ΟΛΑ Τα ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ Α. 78§4 Σ.
10. Επειδή, με τις ανωτέρω διατάξεις του άρθρου 10 του ν. 1080/1980, με τις οποίες επιδιώκεται η υλοποίηση της συνταγματικώς επιβαλλομένης μέριμνας του Κράτους για την εξασφάλιση των αναγκαίων πόρων προς εκπλήρωση της αποστολής των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, επετράπη στους δήμους και στις κοινότητες να επιβάλλουν υπέρ αυτών, με κανονιστική απόφαση του δημοτικού ή κοινοτικού συμβουλίου, οικονομικό βάρος, το οποίο δεν συνάπτεται προς ειδική αντιπαροχή των οργανισμών αυτών και, συνεπώς, αποτελεί φόρο. Εξ άλλου, με τις ως άνω διατάξεις του άρθρου 10 του ν. 1080/1980 και του άρθρου 25 παρ. 13 του ν. 1828/1989 καθορίζεται ο συντελεστής του φόρου ηλεκτροδοτουμένων χώρων κατ’ ανώτατο όριο, παρέχεται δε η δυνατότητα στο δημοτικό ή κοινοτικό συμβούλιο να αυξάνει, με απόφασή του, για κάθε οικονομικό έτος, τον συντελεστή αυτό μέχρι 20% (ΣτΕ 4436/2005, 3869/2000, 651, 179/2002), ήδη δε, σύμφωνα με το άρθρο 113 παρ. 6 του ν. 1892/1990 (ΦΕΚ Α΄101), μέχρι 25%. Με τις ως άνω διατάξεις καθορίζονται τα ουσιώδη στοιχεία του επιδίκου φόρου και, ειδικότερα, το υποκείμενο (ο υπόχρεος σε πληρωμή του επ’ ονόματί του εκδιδομένου λογαριασμού καταναλισκομένου ηλεκτρικού ρεύματος), το αντικείμενο του φόρου (έκαστος εστεγασμένος ή μη χώρος οικιακού καταναλωτού ή καταναλωτού εμπορικής ή βιομηχανικής χρήσεως κείμενος εις την περιφέρεια του ΟΤΑ), καθώς και τα όρια, εντός των οποίων θα κινηθεί το εξουσιοδοτούμενο όργανο των οργανισμών τοπικής αυτοδιοικήσεως για τον καθορισμό του συντελεστού του φόρου, εφ’ όσον αποφασίσει την επιβολή του εν λόγω φόρου, κατόπιν σταθμίσεως των ειδικών τοπικών αναγκών (από έξι έως είκοσι πέντε δραχμές κάθε έτος, κατά τετραγωνικό μέτρο φωτιζόμενης επιφανείας στεγασμένου χώρου, με δυνατότητα αυξήσεως ετησίως έως 25%).
Κατά συνέπεια, σύμφωνα με όσα εκτίθενται στην σκέψη 8, η διάταξη του άρθρου του άρθρου 10 του ν. 1080/1980 δεν αντίκειται στο άρθρο 78 παρ. 4 του Συντάγματος.
11. Επειδή, μετά την επίλυση του παραπεμφθέντος ζητήματος συνταγματικότητας, η Ολομέλεια του Δικαστηρίου κρίνει ότι πρέπει να διακρατήσει και να εκδικάσει την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως κατά το μη κριθέν από το Τμήμα κεφάλαιο που αφορά τον καταλογισμό εις βάρος της αναιρεσίβλητης φόρου ηλεκτροδοτουμένων χώρων.
12. Επειδή, ο εφαρμοστέος στην παρούσα υπόθεση ν. 2539/1997 «Συγκρότηση της Πρωτοβάθμιας Τοπικής Αυτοδιοίκησης» (ΦΕΚ Α΄ 244) όριζε στο άρθρο 1 αυτού ότι «οι πρωτοβάθμιοι οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης συγκροτούνται ανά νομό ως εξής: 1. … 35. Νομός Μαγνησίας. Α. Συνιστώνται οι κατωτέρω δήμοι και κοινότητες: 35.1. … 35.18. Δήμος Φερών αποτελούμενος από το Δήμο Βελεστίνου και τις κοινότητες: 1. Αγίου Γεωργίου Φερών, 2. Αερινού, 3. Μικρού Περιβολακίου, 4. Περιβλέπτου, οι οποίοι καταργούνται. Έδρα του δήμου ορίζεται ο οικισμός Βελεστίνο του τέως Δήμου Βελεστίνου». Ο ίδιος νόμος όριζε περαιτέρω, στο άρθρο 2 αυτού, στην μεν παρ. 4 ότι «οι νέοι δήμοι και οι κοινότητες, που συνιστώνται με το άρθρο 1, αρχίζουν να λειτουργούν από την εγκατάσταση των αρχών τους, που θα προκύψουν από τις γενικές δημοτικές και κοινοτικές εκλογές του Οκτωβρίου 1998. Η εγκατάσταση γίνεται την 1.1.1999 …», στην παρ. 8 ότι «το σύνολο των εδαφικών περιφερειών των Ο.Τ.Α. που συνενώνονται σε νέο δήμο ή κοινότητα, καθώς και των συνοικισμών που προσαρτώνται, αποτελεί την ενιαία εδαφική περιφέρεια του νέου αυτού Ο.Τ.Α.» και στην παρ. 11 ότι «οι δήμοι και οι κοινότητες που προκύπτουν από συνένωση άλλων δήμων και κοινοτήτων καθίστανται από την έναρξη της λειτουργίας τους καθολικοί διάδοχοι των καταργούμενων δήμων και κοινοτήτων και υπεισέρχονται αυτοδικαίως και χωρίς καμία άλλη διατύπωση σε όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των συνενωθέντων δήμων και κοινοτήτων. …». Εξ άλλου, στο άρθρο 18 παρ. 1 ο ως άνω νόμος προέβλεπε ότι «Το προσωπικό των δήμων και κοινοτήτων, που συνενώνονται κατά το άρθρο 1, καθίσταται αυτοδικαίως προσωπικό του νέου Ο.Τ.Α. που προκύπτει από τη συνένωση …» και με την διάταξη της παραγράφου 3 του άρθρου 25 παρείχε στους συνιστώμενους με το άρθρο 1 νέους δήμους και κοινότητες την δυνατότητα να επιβάλλουν, με απόφαση του δημοτικού ή κοινοτικού συμβουλίου τους, ανταποδοτικά τέλη διαφοροποιούμενα ανά δημοτικό ή κοινοτικό διαμέρισμα ανάλογα με το λειτουργικό κόστος παροχής των αντιστοίχων εξυπηρετήσεων στους κατοίκους αυτών.
13. Επειδή, ούτε από τις διατάξεις του ν. 2539/1997 ούτε από άλλες διατάξεις προκύπτει ότι, μετά την, βάσει του ως άνω νόμου, κατάργηση και συγχώνευση δήμων και κοινοτήτων, οι κανονιστικές αποφάσεις των δημοτικών και κοινοτικών συμβουλίων των καταργουμένων δήμων και κοινοτήτων περί καθορισμού συντελεστών δημοτικών φόρων, όπως είναι ο φόρος ηλεκτροδοτουμένων χώρων, παύουν να ισχύουν και ότι μετά την 1.1.1999 για την βεβαίωση δημοτικών φόρων ήταν υποχρεωτική η λήψη νέων σχετικών αποφάσεων καθορισμού φορολογικών συντελεστών από τους νεοσύστατους δήμους. Οι εν λόγω κανονιστικές αποφάσεις, εφ’ όσον, αφ’ ενός, δεν είχαν ληφθεί για ορισμένο έτος και, αφ’ ετέρου, δεν αντικαταστάθηκαν με νεώτερη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου του προελθόντος από την συγχώνευση δήμου, εξακολουθούν να ισχύουν και μετά την συγχώνευση και παρέχουν στο νέο δήμο, καθολικό διάδοχο δυνάμει της παρ. 11 του άρθρου 2 του ν. 2539/1997, των καταργηθέντων οργανισμών τοπικής αυτοδιοικήσεως, νόμιμο, κατ’ αρχήν, έρεισμα για την βεβαίωση του φόρου.
Νομικό Σπουδαστήριο Προυσανίδη
14. Επειδή, στην προκειμένη περίπτωση, με την υπ’ αριθμ. 57/1995 απόφαση του Κοινοτικού Συμβουλίου της πρώην Κοινότητας
Αγ. Γεωργίου Φερών, που εγκρίθηκε με την υπ’ αριθμ. ΕΣ 10450/1995 απόφαση της Νομαρχίας Μαγνησίας, είχε καθορισθεί φόρος ηλεκτροδοτουμένων χώρων για στεγασμένους και μη στεγασμένους χώρους σε 40 δραχμές και σε 20 δραχμές ανά τετραγωνικό μέτρο, αντίστοιχα. Ακολούθως, με την υπ’ αριθμ. 110/1995 απόφαση του ιδίου Κοινοτικού Συμβουλίου, που εγκρίθηκε με την υπ’ αριθμ. 21446/1995 απόφαση του Περιφερειακού Διευθυντού Μαγνησίας, αναπροσαρμόσθηκε από το έτος 1996 και εφεξής ο φόρος για τους ηλεκτροδοτούμενους χώρους που βρίσκονται στα όρια της εν λόγω Κοινότητας για κάθε καταναλωτή εμπορικής ή βιομηχανικής χρήσεως σε 50 δραχμές ανά τ.μ. για στεγασμένους χώρους και 25 δραχμές ανά τ.μ. για μη στεγασμένους χώρους. Κατά τα εκτιθέμενα στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, εις βάρος της αναιρεσίβλητης βεβαιώθηκαν στον οικείο βεβαιωτικό κατάλογο για το έτος 1999, μεταξύ άλλων, φόρος ηλεκτροδοτουμένων χώρων ποσού 6.393.250 δραχμών. Προσφυγή της αναιρεσίβλητης κατά της ως άνω πράξεως απορρίφθηκε κατά το μέρος που αφεώρα την βεβαίωση του επιδίκου φόρου ηλεκτροδοτουμένων χώρων. Κατά της αποφάσεως του διοικητικού πρωτοδικείου η αναιρεσίβλητη εταιρία άσκησε έφεση. Το διοικητικό εφετείο έκρινε ότι, εφ’ όσον, κατά τα αναφερόμενα στην εν λόγω υπ’ αριθμ. 110/1995 κανονιστική απόφαση, η αναπροσαρμογή των συντελεστών του φόρου για ηλεκτροδοτούμενους χώρους στην περιφέρεια της Κοινότητας Αγίου Γεωργίου έγινε λόγω αυξήσεως των λειτουργικών εξόδων της Κοινότητας το έτος 1995, η τελευταία δε έχει καταργηθεί και αποτελεί πλέον δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Φερών, στην διοικητική περιφέρεια του οποίου ανήκει, ο υπολογισμός του εν λόγω φόρου επί ηλεκτροδοτουμένων χώρων από τον Δήμο Φερών για το έτος 1999, ερειδόμενος επί κανονιστικών αποφάσεων του Κοινοτικού Συμβουλίου της πρώην Κοινότητας Αγ. Γεωργίου, δεν είναι νόμιμος και ότι, ως εκ τούτου, η σχετική εγγραφή της αναιρεσίβλητης στο βεβαιωτικό κατάλογο του ως άνω Δήμου για το έτος 1999 είναι ακυρωτέα.
15. Επειδή, η ως άνω κρίση του διοικητικού εφετείου είναι πλημμελώς αιτιολογημένη. Τούτο δε διότι, κατά τα προεκτεθέντα, η υπ’ αριθμ. 110/1995 κανονιστική απόφαση του Κοινοτικού Συμβουλίου της Κοινότητας Αγ. Γεωργίου δεν έπαυσε να ισχύει μετά την συγχώνευση της εν λόγω Κοινότητας στο Δήμο Φερών, δεδομένου ότι η ιδία προέβλεπε ότι ισχύει «από το έτος 1996 και εφεξής». Εξ άλλου, η εν λόγω Κοινότητα ενσωματώθηκε στο σύνολό της στο νεοσυσταθέντα Δήμο Φερών ως προς τα διοικητικά της όρια, αλλά και ως προς το προσωπικό της καθώς και τις υποχρεώσεις της, οι οποίες κατέστησαν μέρος των υποχρεώσεων του νεοσύστατου Δήμου Φερών, δεν αμφισβητήθηκε δε από την αναιρεσίβλητη εταιρία αυτό τούτο το –εντός των ορίων του νόμου- ύψος του συντελεστού του φόρου είτε σε σχέση με τους πόρους και τις υποχρεώσεις του νεοσύστατου δήμου είτε σε σχέση με τον ισχύοντα στα λοιπά δημοτικά διαμερίσματα του αυτού δήμου συντελεστή του επιδίκου φόρου.
16. Επειδή, εν όψει των ανωτέρω, η υπό κρίση αίτηση πρέπει να γίνει δεκτή, καθ’ ό μέρος πλήττει το κεφάλαιο της προσβαλλομένης αποφάσεως, που αφορά τον καταλογισμό εις βάρος της αναιρεσίβλητης εταιρίας φόρου ηλεκτροδοτουμένων χώρων οικονομικού έτους 1999, και να αναιρεθεί η εν λόγω απόφαση κατά το κεφάλαιο αυτό.
17. Επειδή, εξ άλλου, με οριστικές διατάξεις της προαναφερθείσας υπ’ αριθμ. 3716/2012 αποφάσεως του Β΄ Τμήματος, με την οποία παραπέμφθηκε στην Ολομέλεια του Δικαστηρίου, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 100 παρ. 5 του Συντάγματος, το ήδη επιλυθέν ως άνω ζήτημα συνταγματικότητας, η υπό κρίση αίτηση είχε απορριφθεί ως απαράδεκτη, κατά το μέρος που εστρέφετο κατά του κεφαλαίου της προσβαλλομένης αποφάσεως, που αφεώρα την εγγραφή της αναιρεσίβλητης στον βεβαιωτικό κατάλογο του αναιρεσείοντος Δήμου οικονομικού έτους 1999 για οφειλή τέλους ακίνητης περιουσίας ποσού 1.697.500 δραχμών, ενώ είχε γίνει δεκτή κατά το μέρος που εστρέφετο κατά του κεφαλαίου της ιδίας αποφάσεως, που αφεώρα τα επιβληθέντα στην αναιρεσίβλητη εταιρία τέλη καθαριότητας και φωτισμού οικονομικού έτους 1999.
18. Επειδή, μετά ταύτα, ως προς τα κατά τα ανωτέρω κεφάλαια της προσβαλλομένης αποφάσεως που αφορούν τέλη καθαριότητας/
φωτισμού και φόρο ηλεκτροδοτουμένων χώρων, ως προς τα οποία η απόφαση αυτή, αντιστοίχως, αναιρέθηκε με την προαναφερομένη υπ’ αριθμ. 3716/2012 απόφαση του Β΄ Τμήματος και αναιρείται κατά τα αναφερόμενα στις προηγούμενες σκέψεις, η υπόθεση, η οποία χρειάζεται διευκρίνιση ως προς το πραγματικό, πρέπει να παραπεμφθεί στο εκδόν αυτήν Διοικητικό Εφετείο Λάρισας για νέα κρίση.
Δ ι ά τ α ύ τ α
Επιλύει το ζήτημα που παραπέμφθηκε
Κρατεί την υπόθεση κατά το κεφάλαιο που αφορά την εγγραφή της αναιρεσείουσας στον βεβαιωτικό κατάλογο του αναιρεσείοντος Δήμου οικονομικού έτους 1999 για φόρο ηλεκτροδοτουμένων χώρων
Δέχεται εν μέρει την υπό κρίση αίτηση, κατά το αιτιολογικό
Αναιρεί εν μέρει την υπ’ αριθμ. 597/2005 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Λάρισας,
Παραπέμπει την υπόθεση κατά τα δύο αναιρεθέντα κεφάλαιά της στο Διοικητικό Εφετείο Λάρισας, κατά το αιτιολογικό.
Επιβάλλει στην αναιρεσίβλητη εταιρία την δικαστική δαπάνη του Δήμου Φερών που ανέρχεται στο ποσό των χιλίων τριακοσίων ογδόντα (1380) ευρώ.
Η διάσκεψη έγινε στην Αθήνα στις 17 Ιουνίου 2013
Ο Πρόεδρος Η Γραμματέας
Κ. Μενουδάκος Μ. Παπασαράντη
και η απόφαση δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση της 19ης Σεπτεμβρίου 2014.
Ο Προεδρεύων Αντιπρόεδρος Η Γραμματέας
