Αριθμός 76/2012
περίληψη : Πρόστιμο δημάρχου σε εταιρία για παράνομη χωματοληψία είναι διαφορά ουσίας περί την δημοτική και κοινοτική φορολογία- παραπομπή στα ΤΔΔ – όταν γίνεται παραπομπή δεν επιβάλλεται δικαστική δαπάνη.
ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ
ΤΜΗΜΑ Β΄
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 14 Δεκεμβρίου 2011 με την εξής σύνθεση: Φ. Αρναούτογλου, Αντιπρόεδρος, Πρόεδρος του Β΄ Τμήματος, Β. Καλαντζή, Εμμ. Κουσιουρής, Σύμβουλοι, Κ. Λαζαράκη, Μ. Τσακάλη, Πάρεδροι. Γραμματέας η Κ. Κεχρολόγου.
Για να δικάσει την από 24 Μαΐου 2005 αίτηση:
της Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία “ΑΦΟΙ ΤΣΕΒΡΕΜΗ Α.Β.Ε.Τ.Ε.”, που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη [οδός Ιασονίδου αρ. 4 και Κ. Καραμανλή (πρώην Παν. Τσαλδάρη), Ελευθέριο-Κορδελιό], η οποία παρέστη με το δικηγόρο Κων/νο Τάντση (Α.Μ. 25149), στον οποίο δόθηκε προθεσμία μέχρι την 19η Δεκεμβρίου 2011 μέσα στην οποία προσκόμισε πληρεξούσιο που νομιμοποιεί την υπογράφουσα το δικόγραφο δικηγόρο,
κατά των : 1) Yπουργού Εσωτερικών, ο οποίος παρέστη με τον Θεόδωρο Στριλάκο, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους και 2) Δήμου Καλλιθέας Ν. Θεσσαλονίκης και ήδη Δήμου Ωραιοκάστρου Ν. Θεσσαλονίκης, ο οποίος δεν παρέστη.
Με την αίτηση αυτή η αιτούσα εταιρεία επιδιώκει να ακυρωθούν: 1) η υπ’ αριθμ. 13/2005 απόφαση του Δημάρχου Καλλιθέας Ν. Θεσσαλονίκης, 2) η υπ’ αριθμ. 181/2005 απόφαση της 1ης Επιτροπής του άρθρου 18 του Ν. 2218/1994 της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας και 3) κάθε άλλη σχετική πράξη ή παράλειψη της Διοικήσεως.
Η εκδίκαση άρχισε με την ανάγνωση της εκθέσεως της Εισηγήτριας, Παρέδρου Κ. Λαζαράκη.
Κατόπιν το δικαστήριο άκουσε τον δικηγόρο της αιτούσης εταιρείας, ο οποίος ανέπτυξε και προφορικά τους προβαλλόμενους λόγους ακυρώσεως και ζήτησε να γίνει δεκτή η αίτηση και τον αντιπρόσωπο του Υπουργού, ο οποίος ζήτησε την απόρριψή της.
Μετά τη δημόσια συνεδρίαση το δικαστήριο συνήλθε σε διάσκεψη σε αίθουσα του δικαστηρίου κ α ι
Α φ ο ύ μ ε λ έ τ η σ ε τ α σ χ ε τ ι κ ά έ γ γ ρ α φ α
Σ κ έ φ θ η κ ε κ α τ ά τ ο Ν ό μ ο
1. Επειδή, με το κρινόμενο ένδικο βοήθημα, το οποίο έχει ασκηθεί ως αίτηση ακυρώσεως, ζητείται η ακύρωση α) της 13/2005 απόφασης του Δημάρχου Καλλιθέας Ν. Θεσσαλονίκης, με την οποία επιβλήθηκε στην αιτούσα «πρόστιμο» 60.564 ευρώ για παράνομη χωματοληψία σε κοινόχρηστη έκταση από 1-1-1999 έως 1-5-2003 και β) της 181/2005 απόφασης της 1ης Επιτροπής του άρθρου 18 του ν. 2218/1994 της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, με την οποία απορρίφθηκε προσφυγή της αιτούσας κατά της πιο πάνω απόφασης του Δημάρχου.
2. Επειδή, στο άρθρο 1 του ν. 1406/1983 (Α‘ 182) ορίζονται τα εξής: «1. Υπάγονται στη δικαιοδοσία των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων όλες οι διοικητικές διαφορές ουσίας που δεν έχουν μέχρι σήμερα υπαχθεί σε αυτή. 2. Στις διαφορές αυτές περιλαμβάνονται ιδίως αυτές που αναφύονται κατά την εφαρμογή της νομοθεσίας που αφορά : α) τη δημοτική και κοινοτική φορολογία γενικώς β) …». Στην παρ. 1 του άρθρου 2 του ίδιου νόμου ορίζονται τα εξής : «Οι εκτελεστές ατομικές διοικητικές πράξεις, που εκδίδονται στις περιπτώσεις του προηγούμενου άρθρου, … των οργάνων του Δημοσίου ή των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης … υπόκεινται σε προσφυγή, και αν αυτό δεν προβλέπεται από τη σχετική νομοθεσία». Ακολούθως, στο άρθρο 5 του πιο πάνω νόμου ορίζεται ότι «Στις διαφορές της περίπτωσης α’ της παραγράφου 2 του άρθρου 1 του νόμου αυτού εφαρμόζονται οι δικονομικές διατάξεις των νόμων 505/1976 (ΦΕΚ 353) και 1080/1980 (ΦΕΚ 246)». Ο ν. 505/1976 (Α΄ 353) ορίζει, στο άρθρο 1 αυτού, ως φορολογική και τη διαφορά ή αμφισβήτηση « … περί … την βεβαίωσιν ή την επιστροφήν … οιουδήποτε αυτοτελούς φόρου, τέλους, δικαιώματος, εισφορών … και προστίμου, μεταξύ δήμου ή κοινότητος … και φορολογουμένου … », στο δε άρθρο 4 ότι «κατά τα λοιπά, επί της εκδικάσεως των κατά τον παρόντα νόμον διαφορών και αμφισβητήσεων υπό των Τακτικών Φορολογικών Δικαστηρίων, εφαρμόζονται ευθέως ή αναλόγως, κατά περίπτωσιν, αι διατάξεις του Κώδικος Φορολογικής Δικονομίας και του κυρωτικού ταύτης νόμου 4125/1960 . . . ». Τέλος, ο Κώδικας Διοικητικής Δικονομίας (Κ.Δ.Δ.), ο οποίος κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του ν. 2717/1999 (Α’ 97/17.5.1999), ορίζει στο άρθρο 2 ότι «Η εκδίκαση των διοικητικών διαφορών ουσίας ανήκει στα τακτικά διοικητικά δικαστήρια, εκτός εκείνων που η εκδίκασή τους έχει ανατεθεί, με ειδική διάταξη νόμου, σε άλλα διοικητικά δικαστήρια» [Αντίστοιχες διατάξεις του άρθρου 1 του Κώδικα Φορολογικής Δικονομίας (Κ.Φ.Δ.) που κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του ν. 4125/1960 (Α’ 202) και μεταφέρθηκε στη δημοτική με το π.δ. 331/1985 (Α’ 116), όπως το άρθρο αυτό αντικαταστάθηκε με το άρθρο 19 του ν. 1805/1988 (Α’ 199), όριζαν ότι «Στη δικαιοδοσία των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων υπάγονται διαφορές που αναφύονται : α) κατά τον καταλογισμό των φόρων, δασμών, τελών και συναφών δικαιωμάτων του Δημοσίου ως και των προστίμων και λοιπών χρηματικών κυρώσεων, β) κατά την επιβολή, με διοικητικές πράξεις, κάθε είδους κυρώσεων για παράβαση των διατάξεων της φορολογικής γενικά νομοθεσίας (στην οποία περιλαμβάνεται και η νομοθεσία για τα τελωνεία, τα μονοπώλια, τον καπνό, το οινόπνευμα και κάθε άλλη συναφής), ακόμη και αν οι κυρώσεις αυτές επιβάλλονται αυτοτελώς ή άσχετα με υποχρέωση καταβολής φόρου, δασμού, τέλους ή άλλου δικαιώματος του δημοσίου»]. Περαιτέρω, στην παρ. 1 του άρθρου 63 του πιο πάνω Κ.Δ.Δ. ορίζεται ότι «Με την επιφύλαξη όσων ορίζονται σε ειδικές διατάξεις του Κώδικα, οι εκτελεστές ατομικές διοικητικές πράξεις ή παραλείψεις, από τις οποίες δημιουργούνται κατά νόμο διοικητικές διαφορές ουσίας, υπόκεινται σε προσφυγή» [βλ. αντίστοιχες διατάξεις του άρθρου 73 Κ.Φ.Δ.]. Τέλος, στο άρθρο 6 του Κ.Δ.Δ., όπως η παρ. 2 αυτού αντικαταστάθηκε με την παρ. 1 του άρθρου 13 του ν. 3900/2010 (Α’ 213), η οποία, σύμφωνα με την παρ. 4 του ίδιου άρθρου, καταλαμβάνει και τις υποθέσεις που ήταν εκκρεμείς κατά την έναρξη ισχύος του νόμου αυτού, ήτοι την 1-1-2011 (βλ. άρθρο 70 ν. 3900/2010), «1. Η, σε πρώτο βαθμό, εκδίκαση των διοικητικών διαφορών ουσίας ανήκει στο τριμελές πρωτοδικείο. 2. Κατ` εξαίρεση, η εκδίκαση: α) … β) των φορολογικών και τελωνειακών εν γένει διαφορών, των οποίων το αντικείμενο υπερβαίνει το ποσό των εκατόν πενήντα χιλιάδων ευρώ, ανήκει σε πρώτο και τελευταίο βαθμό στο εφετείο, γ) των χρηματικών διαφορών, των οποίων το αντικείμενο δεν υπερβαίνει το ποσό των είκοσι χιλιάδων ευρώ, ανήκει στο μονομελές πρωτοδικείο, δ) …», στην δε παρ. 1 του άρθρου 7 του ίδιου κώδικα ορίζεται ότι «Αρμόδιο στον πρώτο, ή πρώτο και τελευταίο, βαθμό είναι το δικαστήριο στην περιφέρεια του οποίου εδρεύει η αρχή από πράξη, παράλειψη ή υλική ενέργεια οργάνου της οποίας δημιουργήθηκε η διαφορά. Η αρμοδιότητα αυτή διατηρείται και στις περιπτώσεις που, κατά των πράξεων ή παραλείψεων τούτων, ασκείται οποιαδήποτε διοικητική προσφυγή» [βλ. αντίστοιχες διατάξεις της παρ. 1 του άρθρου 8 Κ.Φ.Δ.].
3. Επειδή, με την πρώτη προσβαλλόμενη 13/2005 απόφαση του Δημάρχου Καλλιθέας Ν. Θεσσαλονίκης επιβλήθηκε στην αιτούσα «πρόστιμο» 60.564 ευρώ για παράνομη χωματοληψία 41.200 κυβικών μέτρων στην 424 κοινόχρηστη έκταση της κτηματικής περιοχής του (τότε) δημοτικού διαμερίσματος Ν. Φιλαδέλφειας κατά το χρονικό διάστημα από 1-1-1999 έως 1-5-2003. Στην εν λόγω πράξη γίνεται επίκληση των άρθρων 13, 73 του β.δ. της 24-9/20-10-1958, όπως τροποποιήθηκαν, 26 του ν. 1828/1989, 37 και 240 π.δ. 410/1995, της 1/1999 απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου με την οποία καθορίσθηκε τέλος για αυθαίρετη χωματοληψία, της 16/1999 απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου, με την οποία καθορίσθηκε πρόστιμο, μεταξύ άλλων, για αυθαίρετη αμμοληψία, καθώς και των άρθρων 23 και 30 του κανονισμού καθαριότητας του Δήμου, βάσει των οποίων και καταλογίσθηκε το ένδικο ποσό στην αιτούσα, ανεξαρτήτως της τυχόν ύπαρξης συμβάσεων μεταξύ αυτής και του καθ’ ου, όπως η ίδια ισχυρίζεται στο κρινόμενο ένδικο βοήθημα. Με τα δεδομένα αυτά, η αμφισβήτηση της νομιμότητας της απόφασης του Δημάρχου καθώς και της δεύτερης προσβαλλόμενης απόφασης της 1ης Επιτροπής του άρθρου 18 του ν. 2218/1994 της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας γεννά διοικητική διαφορά ουσίας (πρβλ. ΣΕ 380/2003, 3272/2004), για την εκδίκαση της οποίας αρμόδια είναι τα τακτικά διοικητικά δικαστήρια κατόπιν ασκήσεως ενώπιον αυτών προσφυγής. Επομένως, το κρινόμενο ένδικο βοήθημα δεν υπάγεται στην αρμοδιότητα του Συμβουλίου της Επικρατείας αλλά στην αρμοδιότητα των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων και πρέπει να παραπεμφθεί για να δικαστεί ως προσφυγή στο αρμόδιο καθ’ ύλην και κατά τόπο Τριμελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης σύμφωνα με το άρθρο 34 παρ. 1 του ν. 1968/1991 (Α’ 150) σε συνδυασμό με το άρθρο 7 παρ. 1 του Κ.Δ.Δ. και το άρθρο μόνο, παρ. Α’, περ. 16 του π.δ. 404/1978 «Περί καθορισμού της έδρας και της περιφερείας των Διοικητικών Δικαστηρίων του Κράτους» (Α’ 83). Το δικαστήριο αυτό είναι αρμόδιο να κρίνει, κατά την παρ. 2 του ίδιου άρθρου, για τη νομιμοποίηση ή παράσταση των διαδίκων ή των πληρεξουσίων, την καταβολή τελών και παραβόλου και γενικώς την εγκυρότητα του δικογράφου και το παραδεκτό του ενδίκου μέσου.
4. Επειδή, σε περίπτωση παραπομπής υπόθεσης στο αρμόδιο για την εκδίκασή της δικαστήριο, δεν επιβάλλεται δικαστική δαπάνη (ΣΕ 3783/2000, 660/2010 κ.ά.).
Δια ταύτα
Παραπέμπει την υπόθεση στο Τριμελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, σύμφωνα με το σκεπτικό.
Η διάσκεψη έγινε στην Αθήνα στις 20 Δεκεμβρίου 2011
Ο Πρόεδρος του Β΄ Τμήματος Η Γραμματέας
Φ. Αρναούτογλου Κ. Κεχρολόγου
και η απόφαση δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση της 11ης Ιανουαρίου 2012.
Ο Πρόεδρος του Β’ Τμήματος Ο Γραμματέας του Β’ Τμήματος
Φ. Αρναούτογλου Ι. Μητροτάσιος