3805/2013 ΤΜΗΜΑ V
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 14 Μαρτίου 2013, με την ακόλουθη σύνθεση: Νικόλαος Μηλιώνης, Σύμβουλος που προεδρεύει λόγω κωλύματος του Προέδρου του Τμήματος, Γεωργίου Κωνσταντά, Αντιπροέδρου, Ελένη Λυκεσά και Δημήτριος Πέππας, Σύμβουλοι, Δημήτριος Τσακανίκας και Αγγελική Κέντρου, Πάρεδροι (με συμβουλευτική ψήφο).
Γενικός Επίτροπος της Επικρατείας: Παραστάθηκε ο Αντεπίτροπος της Επικρατείας στο Ελεγκτικό Συνέδριο, Κωνσταντίνος Τόλης, ως νόμιμος αναπληρωτής του Γενικού Επιτρόπου της Επικρατείας, ο οποίος είχε κώλυμα.
Γραμματέας: Μαρία Λήμνιαλη, υπάλληλος του Ελεγκτικού Συνεδρίου (κατηγορίας ΠΕ).
Για να δικάσει την από 15 Μαρτίου 2012 αίτηση του Γενικού Επιτρόπου της Επικρατείας του Ελεγκτικού Συνεδρίου για καταλογισμό του Βεσδή Βεβζήογλου του Χουσεΐν, πρώην στρατιώτη (ΠΖ), κατοίκου Ξάνθης (οδός Σαλαμίνος αριθ. 45), ο οποίος δεν παραστάθηκε.
Το Ελληνικό Δημόσιο εκπροσωπήθηκε νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, ο οποίος παραστάθηκε δια του Παρέδρου του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους Νικολάου Καραγιώργη.
Με την αίτησή του αυτή, ο Γενικός Επίτροπος της Επικρατείας ζητεί να καταλογισθεί εις βάρος του ανωτέρω το ποσό των 268.303,50 ευρώ που υποχρεώθηκε να καταβάλει το Ελληνικό Δημόσιοστους Παναγιώτη και Κατερίνα Σωσώνη και στους Ιωάννη, Χαράλαμπο και Ασημάκη-Χρήστο Σωσώνη, σε εκτέλεση της 85/2011 απόφασης του Τριμελούς Διοικητικού Εφετείου Ιωαννίνων.
Κατά τη συζήτηση που ακολούθησε το Δικαστήριο άκουσε:
Τον εκπρόσωπο του Ελληνικού Δημοσίου, ο οποίος ζήτησε να γίνει δεκτή η αίτηση. Και
Τον Αντεπίτροπο της Επικρατείας, ο οποίος ζήτησε, επίσης, να γίνει δεκτή η αίτηση.
Μετά τη δημόσια συνεδρίαση το Δικαστήριο συνήλθε σε διάσκεψη και αφού έλαβε υπόψη την εισήγηση του Παρέδρου Δημητρίου Τσακανίκα, ο οποίος ορίστηκε από τον προεδρεύοντα του Τμήματος εισηγητής της υπόθεσης.
Μελέτησε τα σχετικά έγγραφα
Σκέφθηκε σύμφωνα με το νόμο
Αποφάσισε τα εξής:
Ι. Με την υπό κρίση αίτηση του Γενικού Επιτρόπου της Επικρατείας του Ελεγκτικού Συνεδρίου ζητείται, κατ’ εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 46 του π.δ. 774/1980 (ήδη άρθρο 68 του ν. 4129/2013), ο καταλογισμός του καθ’ ου η αίτηση, πρώην στρατιώτη (ΠΖ), με το ποσό των 268.303,50 ευρώ, το οποίο το Ελληνικό Δημόσιο υποχρεώθηκε να καταβάλει, σε εκτέλεση της 85/2011 απόφασης του Τριμελούς Διοικητικού Εφετείου Ιωαννίνων, στους Παναγιώτη και Κατερίνα Σωσώνη και στους Ιωάννη, Χαράλαμπο και Ασημάκη-Χρήστο Σωσώνη, ως χρηματική ικανοποίηση για την ψυχική οδύνη που υπέστησαν από το θάνατο του τέκνου και αδελφού τους, αντίστοιχα, λόγω παράνομης πράξης του καθ’ ου (ανθρωποκτονία) κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του. Η αίτηση αυτή, για την οποία δεν απαιτείται η καταβολή παραβόλου (βλ. άρθρο 73 του ν. 4129/2013), έχει ασκηθεί νομότυπα και πρέπει να ερευνηθεί, περαιτέρω, ως προς τη νομική και ουσιαστική βασιμότητά της, παρά την απουσία του καθ’ ου κατά τη συζήτηση της υπόθεσης, αφού, όπως προκύπτει από την από 29.11.2012 έκθεση επίδοσης της Δημοτικής Αστυνομικού του δήμου Ξάνθης Ελένης Τζωτζώρα, κλητεύθηκε νομίμως για να παραστεί στη συζήτηση που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας (άρθρα 27, 43 παρ. 3 και 65 του π.δ/τος 1225/1981).
ΙΙ. Α. Στο άρθρο 68 του κυρωθέντος με το άρθρο πρώτο του ν. 4129/2013 (ΦΕΚ Α΄ 52) Κώδικα Νόμων για το Ελεγκτικό Συνέδριο (πρώην άρθρο 46 του πδ/τος 774/1980 «Οργανισμός του Ελεγκτικού Συνεδρίου», ΦΕΚ Α΄ 189) ορίζεται ότι: «1. Κάθε δημόσιος υπάλληλος, ανεξάρτητα από την κατά το άρθρο 44 ευθύνη των δημοσίων υπολόγων, ευθύνεται για κάθε θετική ζημία που επήλθε στο Δημόσιο από δόλο ή αμέλεια, εφόσον δεν ορίζεται διαφορετικά στις εκάστοτε ισχύουσες διατάξεις. (…) 4. Για την ευθύνη κατά το παρόν άρθρο το Ελεγκτικό Συνέδριο αποφαίνεται ύστερα από αίτηση του Γενικού Επιτρόπου σε αυτό, ο οποίος ενεργεί είτε κατόπιν εγγράφου του οικείου Υπουργού είτε αυτεπαγγέλτως, εφόσον η ευθύνη προκύπτει από τα στοιχεία που υποβάλλονται κατά νόμο στο Ελεγκτικό Συνέδριο. 5. Το Ελεγκτικό Συνέδριο μόνο σε περίπτωση ευθύνης από αμέλεια και ανάλογα με τις περιστάσεις δύναται να καταλογίσει τον υπάλληλο και για μέρος μόνο της θετικής ζημίας που επήλθε στο Δημόσιο».
Β. Από τις ανωτέρω διατάξεις, οι οποίες, σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση του ως άνω νόμου, αφορούν και στους στρατιωτικούς υπαλλήλους, συνάγεται, μεταξύ άλλων, ότι οι στρατιωτικοί εν γένει ευθύνονται έναντι του Δημοσίου για την ανόρθωση κάθε θετικής ζημίας, ήτοι κάθε μείωσης της υφιστάμενης κινητής ή ακίνητης περιουσίας του (άρθρο 298 εδ. α΄ Α.Κ.), την οποία προκάλεσαν σε αυτό από δόλο ή βαρεία αμέλεια κατά την εκτέλεση των υπηρεσιακών τους καθηκόντων, καθώς και για κάθε αποζημίωση, την οποία το Δημόσιο κατέβαλε σε τρίτους εξαιτίας παρανόμων πράξεων ή παραλείψεων των ανωτέρω κατά την εκτέλεση των υπηρεσιακών τους καθηκόντων, εφόσον η ζημιογόνος συμπεριφορά τους αποδίδεται, επίσης, σε δόλο ή βαρεία αμέλεια. Δόλος δε υπάρχει στις περιπτώσεις εκείνες, κατά τις οποίες τα ως άνω πρόσωπα γνωρίζουν ότι η πράξη τους έχει παράνομο χαρακτήρα και στοχεύει στην επίτευξη ενός παράνομου αποτελέσματος, το οποίο αποδέχονται. Βαριά αμέλεια υπάρχει, όταν δεν καταβάλλεται όχι μόνον η απαιτούμενη, αντικειμενικά και αφηρημένα, επιμέλεια του μέσου συνετού και ευσυνείδητου ανθρώπου, αλλά ούτε και η στοιχειώδης επιμέλεια την οποία αξιώνει ο νόμος από όλους τους ανθρώπους μέσα στον κύκλο της επαγγελματικής και κοινωνικής τους δραστηριότητας (V Τμήμα Ελ. Συν. 1510/2010). Περαιτέρω, αναγκαία προϋπόθεση για τη θεμελίωση της αστικής ευθύνης του ανωτέρω είναι η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της δόλιας ή από βαρεία αμέλεια παράνομης συμπεριφοράς (πράξης ή παράλειψης) αυτού και της επελθούσας ζημίας στο Ελληνικό Δημόσιο (V Τμήμα Ελ. Συν. 2353/2012, 3046, 2740/2011). Τέλος, στην περίπτωση που η προκαλούμενη στο Δημόσιο ζημία οφείλεται σε βαριά αμέλεια του στρατιωτικού, το Δικαστήριο δύναται, εκτιμώντας τις συγκεκριμένες περιστάσεις, αντικειμενικές και υποκειμενικές (συνθήκες τέλεσης ζημιογόνου συμβάντος, οικονομική κατάσταση στρατιωτικού κ.ά.), να καταλογίσει μέρος της ζημίας του Δημοσίου (V Τμήμα Ελ. Συν. 1646/2008, 2369/2009, 1513, 2536, 2658/2010, 1951/2011 κ.α.).
ΤΟ ΑΡΘ, 5 ΠΑΡ.2 ΚΔΔ ΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΗ ΠΟΙΝΙΚΗ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ ΑΝΑΛΟΓΙΚΑ ΣΤΟ ΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΣΜΕΥΕΙ ΜΟΝΟ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΜΠΙΠΤΟΥΝ ΜΕ ΑΥΤΑ ΤΟΥ ΚΑΤΑΛΟΓΙΣΜΟΥ.
ΠΡΟΣΟΧΗ ΟΜΩΣ ΕΝΩ Η ΜΗ ΤΕΛΕΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΞΗΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΘΕΙ ΤΟ ΕΣ ΔΕΝ ΔΕΣΜΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΘΜΟ ΥΠΑΙΤΙΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΔΕΧΘΗΚΕ ΤΟ ΠΟΙΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ.
Γ. Εξάλλου, στην παρ. 2 του άρθρου 5 του ν. 2717/1999 «Κώδικας Διοικητικής Δικονομίας» (Α΄ 97), που εφαρμόζεται αναλογικά στην παρούσα δίκη (βλ. άρθρο 123 του π.δ/τος 1225/1981, όπως αντικαταστάθηκε από την παρ. 2 του άρθρου 12 του ν. 3472/2006), ορίζεται ότι «Τα δικαστήρια δεσμεύονται, (…) και από τις αμετάκλητες καταδικαστικές αποφάσεις των ποινικών δικαστηρίων ως προς την ενοχή του δράστη».
Κατά την έννοια της ως άνω διάταξης, η επιβαλλόμενη από τη διάταξη αυτή δέσμευση του Ελεγκτικού Συνεδρίου από αμετάκλητες ποινικές καταδικαστικές αποφάσεις, η οποία συντρέχει μόνο εφόσον τα πραγματικά περιστατικά για τα οποία διώχθηκε ποινικά το προτεινόμενο προς καταλογισμό πρόσωπο ταυτίζονται πλήρως με αυτά για τα οποία ζητείται ο καταλογισμός του (βλ. Απόφ. V Τμ. Ελ. Συν. 2703/2011, πρβλ. Απόφ. V Τμ. Ελ. Συν. 1510/2010), καλύπτει μόνο την απόδειξη της τέλεσης πράξεων ή της συντέλεσης παραλείψεων από συγκεκριμένο πρόσωποόχι δε και τη μορφή (το βαθμό) της υπαιτιότητας του δράστη δηλαδή της ψυχικής σύνδεσής του με τη ζημιογόνο πράξη ή παράλειψή του, για την οποία η σχετική δικανική κρίση του ποινικού δικαστηρίου δεν είναι δεσμευτική για το Ελεγκτικό Συνέδριο αλλά εκτιμάται ελεύθερα (βλ. ΣτΕ 3783/2009). Τούτο δε διότι, οι διακρίσεις των μορφών-βαθμών της υπαιτιότητας στο δημοσιονομικό δίκαιο (δόλος – βαρεία αμέλεια, όπως ερμηνεύτηκαν ανωτέρω) δεν συμπίπτουν με εκείνες του ποινικού δικαίου (βλ. άρθρα 27 και 28 ΠΚ), ήτοι δόλος α΄ βαθμού-επιδίωξη, δόλος β΄ βαθμού-αποδοχή και ενδεχόμενος δόλος, μη συνειδητή και ενσυνείδητη αμέλεια, αλλά είναι διαφορετικές με άλλη διαβάθμιση και επάγονται άλλες έννομες συνέπειες.
ΙΙΙ. Στην υπό κρίση υπόθεση, από τα στοιχεία του φακέλου της δικογραφίας και ιδίως το από 5.9.1997 πόρισμα της Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης (Ε.Δ.Ε.) που διενεργήθηκε από τον Ταγματάρχη (ΠΖ) Κωνσταντίνο Παπατσίμπα και τις επισυναπτόμενες σε αυτό μαρτυρικές καταθέσεις, καθώς και την 250/2002 –ήδη αμετάκλητη- απόφαση του Πενταμελούς Αναθεωρητικού Δικαστηρίου Αθηνών, προκύπτουν τα ακόλουθα: Στις 18.7.1997, ο καθ’ ου η αίτηση, πρώην στρατιώτης (ΠΖ)του 628 ΤΠ, ο οποίος εκτελούσε καθήκοντα σκοπού έξω από το φυλάκιο του Ε.Φ. Σαγιάδος από ώρα 18:00 έως 21:00, μπήκε μέσα στο φυλάκιο (θάλαμο) για να πάρει μια συσκευή αναπαραγωγής ήχου (Walkman) από το σάκο του αφήνοντας έξω από την πόρτα του φυλακίου σ’ ένα μικρό τοίχο το κράνος του και το 176041 υπηρεσιακό τυφέκιο-τύπου G3A3 όπλο, με το οποίο εκτελούσε τα καθήκοντά του και το οποίο ανήκε κατά χρήση στον στρατιώτη Σαρή Ρεμζή και όχι στον ίδιο, όπως επιβάλλετο σύμφωνα με τις στρατιωτικές διαταγές. Κατόπιν γύρισε στη θέση του ακούγοντας μουσική και συνέχισε την παρατήρηση της περιοχής. Εκεί ήρθε και ο στρατιώτης Γεώργιος Σωσώνης, με τον οποίο ο καθ’ ου, σύμφωνα με τις καταθέσεις των μαρτύρων που λήφθηκαν τόσο στην ΕΔΕ, όσο και στην ακροαματική διαδικασία ενώπιον του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου, είχε πολύ καλές σχέσεις και ο οποίος, επίσης σύμφωνα με τις ίδιες μαρτυρικές καταθέσεις, είχε ιδιαίτερη αδυναμία στα όπλα, τα περιεργαζόταν πολλές φορές και έπαιρνε γεμιστήρα γεμάτη την οποία αφού τοποθετούσε στο όπλο το όπλιζε μέχρι να αδειάσει, ενώ μια φορά έβγαλε τη βολίδα από μπροστά και πυροβόλησε εναντίον του στρατιώτη Αχμέτ Λατίφογλου, ρωτώντας τον αν φοβήθηκε. Ακολούθως, ο Γεώργιος Σωσώνης, ενώ ήταν με τον καθ’ ου και συζητούσε φιλικά μαζί του στο πλατύσκαλο του φυλακίου, πήρε το ανωτέρω όπλο, μπήκε μέσα στο φυλάκιο για 3 με 4 λεπτά και μετά βγήκε αφήνοντάς το πάλι στο τοιχίο έξω από το φυλάκιο. Στη συνέχεια, ο Γεώργιος Σωσώνης ζήτησε και πήρε από τον καθ’ ου το Walkmanτου για να ακούσει μουσική και έκατσε στη θέση του (του καθ’ ου), ο οποίος πήγε στην κουζίνα για να πιεί νερό και κατά την επάνοδό του, περί ώρα 20:20, είδε ότι το όπλο του είχε μετακινηθεί από τη θέση που το είχε αφήσει. Επειδή, όμως, ο Γεώργιος Σωσώνης προηγουμένως το είχε περιεργαστεί, ο καθ’ ού το πήρε και με κινήσεις νευρικότητας, αφού αφαίρεσε τη γεμάτη με φυσίγγια γεμιστήρα, δεν τράβηξε, όπως όφειλε, το μοχλό οπλίσεως τελείως πίσω (ήτοι 3 φορές – στη θέση αγκίστρωσης), με αποτέλεσμα με την επαναφορά του κλείστρου εμπρός να παραμείνει μέσα φυσίγγιο που υπήρχε ήδη εντός της θαλάμης. Στη συνέχεια, ο καθ’ ου, πιστεύοντας εσφαλμένα ότι δεν υπάρχει φυσίγγιο στη θαλάμη (αφού δεν εξήλθε με τις δύο φορές που όπλισε) και έχοντας την κάνη του όπλου στραμμένη, όχι προς τα άνω, όπως επιβάλλετο και όπως είχε εκπαιδευτεί, αλλά προς το μέρος του Γεωργίου Σωσώνη, τον οποίο δεν έβλεπε σε ποιο σημείο ακριβώς βρισκόταν, πυροδότησε, με αποτέλεσμα το όπλο να εκπυρσοκροτήσει και το εκτοξευθέν βλήμα να πλήξει τον ανωτέρω στρατιώτη στο αριστερό ημιθωράκιο και να του προκαλέσει διαμπερές τραύμα στο θώρακα, το οποίο, σύμφωνα με τον ιατροδικαστή, επέφερε το θάνατό του. Στη συνέχεια, αφού ο καθ’ ου, σε κατάσταση σοκ, φώναξε ότι χτυπήθηκε ο στρατιώτης Σωσώνης, έφτασαν στο φυλάκιο ο γιατρός της μονάδας και ένας ιδιώτης που διέθεσε το ΙΧ του για τη μεταφορά του στρατιώτη, ο όποιος στο μεταξύ κατέληξε. Ο καθ’ ου παρέμεινε σε κατάσταση σοκ, με βλέμμα απλανές και αμίλητος, ενώ παραπέμφθηκε για ιατρική παρακολούθηση και έλαβε εξάμηνη αναβολή για τον κλονισμό που υπέστη από το συμβάν. Για την πράξη του αυτή, ο καθ’ ου, με την 250/2002 αμετάκλητη απόφαση του Πενταμελούς Αναθεωρητικού Δικαστηρίου Αθηνών, κρίθηκε κατά πλειοψηφία, ένοχος, μεταξύ άλλων, για ανθρωποκτονία από πρόθεση (με ενδεχόμενο δόλο).Στη συνέχεια, οι γονείς και τα αδέλφια του θύματος άσκησαν αγωγή σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου, επί της οποίας εκδόθηκε η 339/2007 απόφαση του Τριμελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Ιωαννίνων και, κατόπιν άσκησης έφεσης κατ’ αυτής από το Ελληνικό Δημόσιο, η 85/2011 απόφαση του Τριμελούς Διοικητικού Εφετείου Ιωαννίνων. Με την απόφαση αυτή, το Ελληνικό Δημόσιο υποχρεώθηκε να καταβάλει στους Παναγιώτη και Κατερίνα Σωσώνη (γονείς του θανόντος) και στους Ιωάννη, Χαράλαμπο και Ασημάκη-Χρήστο Σωσώνη (αδελφοί του θανόντος), ως χρηματική ικανοποίηση για την ψυχική οδύνη που υπέστησαν από το θάνατο του τέκνου και αδελφού τους, αντίστοιχα, λόγω παράνομης πράξης του καθ’ ου κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του, αφενός στους γονείς, το ποσό των 150.000 ευρώ (75.000 ευρώ στον καθένα) νομιμότοκα από την επίδοση της αγωγής, αφετέρου στους αδελφούς, το ποσό των 45.000 ευρώ (15.000 ευρώ στον καθένα) επίσης νομιμότοκα από την επίδοση της πιο πάνω αγωγής. Οι δε τόκοι της συνολικής απαίτησηςύψους 195.000 (75.000 +75.000 +15.000 +15.000 +15.000) ευρώ, ανήλθαν, κατά την ημερομηνία εξόφλησης, σε 72.962,50 ευρώ. Σε εκτέλεση της απόφασης αυτής, εκδόθηκαν τα 176374, 176428, 176452, 176581/ 2011 χρηματικά εντάλματα, συνολικού ποσού 268.303,50 ευρώ, με δικαιούχους τους πιο πάνω ενάγοντες.
IV. Με τα δεδομένα αυτά και ενόψει ότι ο καθ’ ού κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης των καθηκόντων του ως σκοπού στο φυλάκιο είχε με το μετέπειτα θύμα επί αρκετή ώρα φιλική συνομιλία συνοδευόμενη από αστεϊσμούς και άκουσμα μουσικής, απότοκη των φιλικών σχέσεων που είχαν, δεν αποδεικνύεται ότι ο καθ’ ού επιδίωκε ή αποδεχόταν το επελθόν αποτέλεσμα του θανάτου του στρατιώτη Γεωργίου Σωσώνη. Αντιθέτως, ο θανάσιμος τραυματισμός του οφείλεται, κατά την κρίση του Τμήματος τούτου, σε βαριά αμελή συμπεριφορά του καθ’ ού. Συγκεκριμένα ο καθ’ ού μετά την επάνοδο του από την κουζίνα, βλέποντας το όπλο του να έχει μετακινηθεί και γνωρίζοντας ότι προηγουμένως ο ίδιος ο Σωσώνης το είχε πάρει και το είχε περιεργασθεί, δεν επέδειξε τη δέουσα επιμέλεια και προσοχή την οποία όφειλε από τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει κατά την απογέμιση, όπλιση, ασφάλιση, απασφάλιση και πυροδότηση του όπλου προς τα άνω, αλλά, πέραν του γεγονότος ότι εκτελούσε τα καθήκοντά του με όπλο άλλου στρατιώτη και όχι το δικό του, προέβη σε ατελή οπισθοδρόμηση των κινητών μερών του όπλου χωρίς να επέλθει αγκίστρωση, ενώ, χωρίς να λάβει καν υπόψιν του τις πιθανές κινήσεις του συστρατιώτη του και την μικρή απόσταση που τους χώριζε, δεν έστρεψε και την κάνη προς τα άνω, κατά παράβαση των σχετικών διαταγών (Εγχειρίδιο Εκστρατείας 7-61, Φ.130/29/73934/Σ.365/30.4.1997 Γενική Διαταγή ΓΕΣ/3ο ΕΓ/4 και Φ.210/39/261/Σ.103/24.10.1995 στρατιωτική εντολή 628 Τ.Π./3ο Γρ.). Εξάλλου, και η όλη συμπεριφορά του καθ’ ού μετά το συμβάν (παρέμεινε για πολλή ώρα ακίνητος, με απλανές βλέμμα και υπέστη ισχυρό σοκ και κλονισμό) δεν ήταν αυτή ενός εκ προθέσεως εκτελεστή ανθρώπινης ζωής. Γι’ αυτό, άλλωστε και όλοι οι μάρτυρες, αλλά και το πόρισμα της ΕΔΕ αποδίδουν το θάνατο του Σωσώνη σε βαριά αμέλεια του καθ’ ου, δηλ. σε λανθασμένο χειρισμό του όπλου. Αποτέλεσμα δε της ως άνω συμπεριφοράς του καθ’ ού, η οποία αποκλίνει σημαντικά από τη συμπεριφορά που όφειλε να επιδείξει ο μέσος συνετός στρατιώτης που υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία, ήταν να επέλθει ο θανάσιμος τραυματισμός του Γεωργίου Σωσώνη, για τον οποίο το Δημόσιο κατέβαλε ως χρηματική ικανοποίηση στους δικαιούχους συγγενείς του θανόντος το προαναφερόμενο ποσό. Το Τμήμα, όμως, λαμβάνοντας υπόψιν το γεγονός ότι ο καθ’ ου είχε καταταγεί στο στρατό ένα μόλις μήνα πριν το συμβάν, το νεαρόν της ηλικίας και το ανώριμον του χαρακτήρα του (διένυε κατά το χρόνο του συμβάντος το 20ο έτος της ηλικίας του), αλλά και τις περιστάσεις υπό τις οποίες επήλθε το ζημιογόνο αποτέλεσμα, δηλαδή το ότι δεν προκύπτει αν η σφαίρα μπήκε στη θαλάμη από ενέργεια του καθ’ ου ή του ίδιου του θύματος, το οποίο περιεργαζόταν το όπλο λίγο πριν το συμβάν και πιθανόν και το ίδιο να συνέτεινε στη δημιουργία συνθηκών διακινδύνευσης της ζωής του, καθώς επίσης και την όλη συμπεριφορά του καθ’ ου μετά τον θανάσιμο τραυματισμό, δηλαδή τον κλονισμό που υπέστη και την μεταμέλεια που επέδειξε, αλλά και το γεγονός ότι συντρέχει στο πρόσωπό του οικονομική αδυναμία να ανταπεξέλθει στο ύψος του αιτούμενου προς καταλογισμό ποσού, ελλείψει επαγγελματικής αποκατάστασης, που οφείλεται στην όψιμη αποφυλάκισή του στις αρχές του 2013 μετά από έκτιση συνολικής ποινής καθείρξεως δέκα ετών και τεσσάρων μηνών (αρχόμενη από τον Οκτώβριο του 2002) για το συγκεκριμένο συμβάν, κρίνει ότι πρέπει, κατ’ εφαρμογή της προεκτεθείσας διάταξης της παρ. 5 του άρθρου 68 του ν. 4129/2013, να καταλογιστεί με μέρος μόνο της επελθούσας στο Ελληνικό Δημόσιο θετικής ζημίας και να περιοριστεί το καταλογιστέο σε βάρος του ποσό σε 5.000 ευρώ.
V. Κατ’ ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή η κρινόμενη αίτηση του Γενικού Επιτρόπου της Επικρατείας του Ελεγκτικού Συνεδρίου και να καταλογιστεί σε βάρος του καθ’ ου και υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου το ποσό των 5.000,00 ευρώ, το οποίο αντιστοιχεί σε μέρος της θετικής ζημίας που υπέστη το Δημόσιο από την καταβολή χρηματικής ικανοποίησης για την ψυχική οδύνη που υπέστησαν από το θάνατο του τέκνου και αδελφού τους, λόγω παράνομης πράξης του καθ’ ου (ανθρωποκτονία) κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του.
Για τους λόγους αυτούς
Δέχεται εν μέρει την από 15.3.2012 αίτηση του Γενικού Επιτρόπου της Επικρατείας του Ελεγκτικού Συνεδρίου.
Καταλογίζει σε βάρος του Βεσδή Βεβζήογλου του Χουσεΐν και υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου το ποσό των 5.000,00 ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα, στις 25 Απριλίου 2013.
Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ Ο ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ ΠΑΡΕΔΡΟΣ
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΗΛΙΩΝΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΣΑΚΑΝΙΚΑΣ
Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΜΑΡΙΑ ΛΗΜΝΙΑΛΗ
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του Δικαστηρίου στις 10 Oκτωβρίου 2013.
H ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ ΘΕΟΤΟΚΑΤΟΥ ΜΑΡΙΑ ΛΗΜΝΙΑΛΗ